het lange wachten....

En dan begint het lange wachten op de operatie.
Voor je gevoel mag het liever vandaag dan morgen of volgende week.
Het nare monster wat in mijn lichaam zit moet eruit gesneden worden.....

Ondertussen proberen gewoon te werken; het geeft afleiding maar soms niet genoeg.
Soms komt alles 's  nachts weer langs of "s avonds als we op de bank zitten en er weer over praten.
Soms wil ik ook gewoon helemaal niets, lekker dom een computer spelletje spelen ( candy crush) of hangen achter de tv om op netflix een serie te volgen.
Alles om maar even te vergeten of de gedachten op wat anders te zetten.
Wachten en onzekerheid duurt lang!

Op vrijdag kregen we bericht van Nijmegen dat we een afspraak krijgen ( dinsdag 30 oktober) om het genetisch onderzoek in te zetten om te kijken of er sprake is van een erfelijk gen ook omdat mijn moeder eierstokkanker heeft.
Want tussen eierstokkanker en borstkanker kan een link liggen.

Maar eerst vragenlijsten invullen die per mail verzonden gaat worden.
Geprobeerd om de familie van mij in kaart te brengen en of ze kanker hebben gehad.
Ze gaan daar een soort stamboom van maken. Met mijn mijn moeder gepraat om duidelijk te krijgen wie wat had/ heeft en dan blijkt ook dat men vroeger niet het woord kanker gebruikte maar liever het met andere woorden zei en niet altijd duidelijk was of het ook kanker was.
Afijn....alles maar ingestuurd en dinsdag  afwachten.

Op zondag naar Enschede geweest naar de musical The Color Purple. Wat hebben we genoten van prachtige zang en wat waren we emotioneel door het verhaal wat er verteld werd. Het ging over de tijd net na de afschaffing van de slavernij. Het ging over onvoorwaardelijke liefde, over geloof, over discriminatie, mishandeling.
Muziek maakt emoties los en zeker als het door deze mensen zo met hart en ziel gezongen wordt.
GENIETEN WAS HET MET GROTE LETTERS!
Daarna met z'n tweeën lekker een hapje gegeten en nog even nagenoten van al het moois wat we gehoord en gezien hadden.

Op maandag weer lekker wandelen met een collega. Zo fijn om buiten te zijn en te kletsen over allerlei zaken!
En dan lekker in huis wat rommelen, ik merk wel dat het poetswerk niet echt uit mijn handen komt.
O ja, ik werd ook nog even opgeroepen om even bloed te prikken om te bepalen welke bloedgroep ik heb en resusfactor.

Gelukkig heeft Dick een gesprekje met iemand gehad die ons gaat helpen in het huishouden.
Volgende week maandag komt Bianca voor het eerst en kan ze het werk bij ons wat uit handen nemen.

En dan op dinsdag 30 oktober de afspraak in Nijmegen. Heel vroeg er uit en op tijd weg om op tijd op de afspraak te kunnen zijn. Daphne was er ook en dat was fijn dat ze ook tijdens het gesprek haar vragen kon inbrengen.
Er werd ons heel duidelijk verteld wat ze gaan onderzoeken en wat eventueel de gevolgen kunnen zijn.
Er werd bloed bij me afgenomen en verdere vragenlijsten ingevuld. De familie werd nog even weer nagelopen en er werd ons verteld naar welke genen ze op zoek zijn.( 5 in totaal) Wat als je drager bent van een bepaald gen dan kan veroorzaken.
Wat het voor gevolgen heeft voor mijzelf en/of onze kinderen.
Welke gevolgen het kan hebben voor het na traject van mij.
Want wat zeker is dat tussen de eierstokkanker van mijn moeder en de borstkanker van mij ( niet hormoongevoelig)  een link kan liggen.
En dat dat ook de reden is om zeker te onderzoeken of het erfelijk is. Daarvoor moeten ze ook toestemming hebben om de gegevens van het onderzoek in het SKB van mijn moeder te kunnen inzien.
Toestemming om eventueel weefsel wat ze bij mijn moeder hebben weggehaald te onderzoeken op erfelijk materiaal.
Er is heel veel verteld op een zeer duidelijke manier maar toch is je hoofd na zo'n gesprek helemaal vol en ik maar even niet al te veel  wil nadenken over gevolgen die het erfelijkheid onderzoek met zich mee kan brengen.
Over ongeveer 4 weken krijgen we uitslag hierover. Weer wachten dus.....grrrrrr

Die middag moest ik werken maar het kostte me moeite om te schakelen naar de "werkmodus".
Gelukkig heb ik hele lieve collega's die me steunen en aan willen horen en die alle geduld met me hebben.
Wat is dat fijn als je zulke collega's hebt!


Die avond ook gelijk maar naar mijn moeder geweest en in "Jip en Janneke taal" haar uitgelegd waar ze een handtekening voor moet zetten.
Gelukkig gaat ze akkoord alhoewel ze het lastig vind om alles te begrijpen wat voor onszelf ook al moeilijk is!

Wat opvalt is dat mensen soms niet goed weten of ze je aan kunnen spreken om te  vragen hoe  het met je is.
Soms moet je de mensen zelf op weg helpen en er zelf over beginnen en soms lopen ze van je weg om er maar niet over te hoeven praten.
Raar....
Op mijn werk in de winkel praat ik er met klanten wel over als het niet druk is en ze er zelf naar vragen. Ik hou het dan wel kort en het ligt er ook wel een beetje aan wie het is.
Soms vind ik dat bepaalde mensen het van mij moeten horen dus dan ga ik zelf een gesprekje aan.

OP het werk is er al nagedacht over eventuele invulling voor de tijd dat ik ziek ben, het is zo fijn dat collega's extra willen werken om de uren ingevuld te krijgen.
Het is nog steeds onzeker hoe lang alles gaat duren maar de eerste maand is al ingevuld.

Al met al merk ik wel dat de spanning zich nu gaat opbouwen met de emoties die daar bij horen.
Hopelijk donderdag bevestiging van operatie datum en hoe laat ik me moet melden in Winterswijk.