16-10-2018
14 dagen onzekerheid.....
Op 2 oktober was mijn afspraak bij de huisarts.
Onschuldig en ervan uitgaande dat het een spier was die me opspeelde in de borst.
Toch maar doorgestuurd naar het ziekenhuis en 2 dagen later de mammografie en een echo.
Ik ging er onbevangen in en met goede moed.
En toen....was de schrik groot toen de radioloog zei; mevrouw we maken ons ernstig zorgen.
Op de foto hebben we kalkspatjes geconstateerd en op de echo zien we "onrustig weefsel".
Wat zijn kalkspatjes.....had ik nog nooit van gehoord! Help!
Er moest die middag nog een biopsie gedaan worden.
Daar gingen we naar huis....elkaar aankijkend van waarin zijn we nu beland?
Onzeker, bang, schrik....wat een emoties gieren dan door je lijf.
De biopsie was vreselijk en pijnlijk...heel lang stilliggen en je niet bewegen terwijl de zenuwen door je keel gieren; dat ging niet gemakkelijk.
De mensen en de verpleging waren lief, meegaand en vooral kundig.
Maar daar lig je dan in al je kwetsbaarheid en iedereen moet aan je zitten.
Bah, maar goed wat moet dat moet!
Er is een stukje weefsel weggenomen en doet verrekte zeer ondanks de verdoving. En er werd een "marker" ingezet om de plaats de markeren waar ze de biopsie gedaan hadden.
Ze vertelden dat de pieper niet afging als ik door detectiepoortjes ging ivm die marker. ;-)
En toen begon het lange wachten op de uitslag van de biopsie.....
Wat kan dat lang duren en wat is dat spannend, Je weet eigenlijk al wel dat het niet goed is maar hoopt altijd op een positief iets.
Ik had al een hele week slecht geslapen en dus hebben slaapmedicatie aangevraagd bij de huisarts.
Wat is dat fijn om "je hoofd uit te kunnen zetten" en niet te hoeven denken( lees piekeren).
En toen ging ik de meiden bellen....wat vond ik dat vreselijk om te doen. Hun zo aan het schrikken te maken, ze in een wereld meeslepen die ik niet wilde.
Maar wat reageerden ze lief en zeiden tegen me dat ik niet alleen dit traject in hoefde te gaan.
En dat is zo fijn, je kunt met ze sparren over onzekerheden, uitslagen ed.
Met elke belangrijke uitslag/ gesprek gaat/ging er één van hun mee.
En dat is goed; een mee luisterend oor en die ook kritische vragen kan stellen tijdens een bezoek aan de dokter.
Wat een fijn gezin hebben we toch.....
De week na het bezoek aan het ziekenhuis "gewoon" gewerkt en geprobeerd door te leven.
Gewoon je ritme pakken is de beste afleiding die er is. Maar het kost veel energie en wat kun je van onzekerheid moe worden.
Lekker naar Amsterdam geweest met Daphne en Hajo en Bram naar de VT wonenbeurs.
Een dagje uit en gezellige afleiding.
Vrienden die langs komen en met me gaan wandelen om van het mooie weer te genieten maar ook om "de zaken" door te nemen.
Wat fijn als je een club mensen om je heen hebt die je steunen met appjes, kaarten, e-mail, telefoontjes ed.
En wat een bloemen heb ik gekregen; geweldig!
Het doet me goed!
En toen was de er de dag van de uitslag van de biopsie; dinsdag 9 oktober 2018.
Ja er was kwaadaardig weefsel gevonden en ja, het was voorstadium van borstkanker.
We hadden al rekening gehouden met het slechtste nieuws maar de bevestiging ervan komt toch wel weer binnen.
Er was één ding zeker; mijn linkerborst moest er in zijn geheel af want de kalkspatjes zaten in mijn hele borst verspreid.
en Ja er was borstkanker geconstateerd. Maar het traject waren ze niet zeker van...dus werd er een MRI voorgesteld waarin ze hoopten wat meer zekerheid te krijgen of alle Kalkspatjes ook kwaadaardige cellen bevatten. Kalk patjes is sowieso het voorstadium van borstkanker maar er zijn gradaties is. In het gedeelte waar ze een biopsie hadden gedaan waren kwaadaardige cellen gevonden en dat is dan het stadium borstkanker.
Maar nu willen ze weten in hoeverre chemo om de hoek komt kijken.
zekerheid maar toch weer veel onzekerheid.
pffff
Op donderdag 11 oktober 2019 om 8.30u. de MRI.
De radioloog was iemand die ik kende maar die het zeker goed deed.
Hij vroeg nog, omdat ik hem kende, of er een andere radioloog moest komen maar voor mij maakte dat niets uit.
Weer heel stil liggen in al je kwetsbaarheid en een "klere herrie" van het apparaat ondanks de koptelefoon met radio 10 er op.
Weer prikken en contrastvloeistof ging er in.
En daarna weer "gewoon" aan het werk en weer wachten op de uitslag.
Ondertussen komt het nieuws rond in het dorp en bij de familie.
En wat vond ik het lastig om het mijn lieve oude moedertje te vertellen die zelf nog in het traject van nabehandelen van eierstokkanker zit.
Weer iemand uit ons gezin waar het woord kanker een belangrijke rol gaat spelen.
Afijn, er zijn nu ook heel veel gevoelens van herkenning en begrip.
Knuffels doen goed en gesprekjes met haar ook.
En dan op dinsdag 16 oktober gingen we voor de uitslag van de MRI en hopelijk een behandelplan.
De afgelopen weken hebben Dick en ik en met de kids veel over gepraat, gedacht, en gelezen.
Het "went" een beetje dat er iets in mijn lijf zit wat er niet hoort en dat ze willen aanpakken.
En wat mij betreft het liefst zo nel mogelijk.
De arts liet ond de beelden van de MRI zien en vertelde dat ze eigenlijk wat meer hadden kunnen zien er op. Ja de voorstadiumcellen lichtten op maar zijn het dan ook de meest kwaadaardige cellen of zit er minder kwaadaardigs bij? Is alleen het verwijderen van de borst voldoende of moet er voor of na behandeld worden met chemo?
Ze stelden dus nog weer een biopsie voor in een ander gedeelte van de borst om te kijken wat daar allemaal zat.
En toen riep ik uit; en dan weer wachten, weer onzekerheid....ik vind dat heel lastig.
Toen kwam er een heel gesprek op gang, Marianke stelde goede vragen en Dick ook.
Er is dus nu afgesproken dat het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis in het overleg wordt betrokken en daar krijg ik as donderdag ook al gelijk uitslag van. En op vrijdag een gesprek ivm de eventuele reconstructies van de borst.
Een eventuele biopsie van de borst die er toch af moet is voorlopig van de baan.... eerst overleg afwachten.
Weer afwachten...…
Maar één ding is zeker; ik heb een heel lief maatje die me midden in de nacht oppept en de arm om me heen legt, eentje die voor me door het vuur gaat.
I love You xxxx
En toen ging ik de meiden bellen....wat vond ik dat vreselijk om te doen. Hun zo aan het schrikken te maken, ze in een wereld meeslepen die ik niet wilde.
Maar wat reageerden ze lief en zeiden tegen me dat ik niet alleen dit traject in hoefde te gaan.
En dat is zo fijn, je kunt met ze sparren over onzekerheden, uitslagen ed.
Met elke belangrijke uitslag/ gesprek gaat/ging er één van hun mee.
En dat is goed; een mee luisterend oor en die ook kritische vragen kan stellen tijdens een bezoek aan de dokter.
Wat een fijn gezin hebben we toch.....
De week na het bezoek aan het ziekenhuis "gewoon" gewerkt en geprobeerd door te leven.
Gewoon je ritme pakken is de beste afleiding die er is. Maar het kost veel energie en wat kun je van onzekerheid moe worden.
Lekker naar Amsterdam geweest met Daphne en Hajo en Bram naar de VT wonenbeurs.
Een dagje uit en gezellige afleiding.
Vrienden die langs komen en met me gaan wandelen om van het mooie weer te genieten maar ook om "de zaken" door te nemen.
Wat fijn als je een club mensen om je heen hebt die je steunen met appjes, kaarten, e-mail, telefoontjes ed.
En wat een bloemen heb ik gekregen; geweldig!
Het doet me goed!
En toen was de er de dag van de uitslag van de biopsie; dinsdag 9 oktober 2018.
Ja er was kwaadaardig weefsel gevonden en ja, het was voorstadium van borstkanker.
We hadden al rekening gehouden met het slechtste nieuws maar de bevestiging ervan komt toch wel weer binnen.
Er was één ding zeker; mijn linkerborst moest er in zijn geheel af want de kalkspatjes zaten in mijn hele borst verspreid.
en Ja er was borstkanker geconstateerd. Maar het traject waren ze niet zeker van...dus werd er een MRI voorgesteld waarin ze hoopten wat meer zekerheid te krijgen of alle Kalkspatjes ook kwaadaardige cellen bevatten. Kalk patjes is sowieso het voorstadium van borstkanker maar er zijn gradaties is. In het gedeelte waar ze een biopsie hadden gedaan waren kwaadaardige cellen gevonden en dat is dan het stadium borstkanker.
Maar nu willen ze weten in hoeverre chemo om de hoek komt kijken.
zekerheid maar toch weer veel onzekerheid.
pffff
Op donderdag 11 oktober 2019 om 8.30u. de MRI.
De radioloog was iemand die ik kende maar die het zeker goed deed.
Hij vroeg nog, omdat ik hem kende, of er een andere radioloog moest komen maar voor mij maakte dat niets uit.
Weer heel stil liggen in al je kwetsbaarheid en een "klere herrie" van het apparaat ondanks de koptelefoon met radio 10 er op.
Weer prikken en contrastvloeistof ging er in.
En daarna weer "gewoon" aan het werk en weer wachten op de uitslag.
Ondertussen komt het nieuws rond in het dorp en bij de familie.
En wat vond ik het lastig om het mijn lieve oude moedertje te vertellen die zelf nog in het traject van nabehandelen van eierstokkanker zit.
Weer iemand uit ons gezin waar het woord kanker een belangrijke rol gaat spelen.
Afijn, er zijn nu ook heel veel gevoelens van herkenning en begrip.
Knuffels doen goed en gesprekjes met haar ook.
En dan op dinsdag 16 oktober gingen we voor de uitslag van de MRI en hopelijk een behandelplan.
De afgelopen weken hebben Dick en ik en met de kids veel over gepraat, gedacht, en gelezen.
Het "went" een beetje dat er iets in mijn lijf zit wat er niet hoort en dat ze willen aanpakken.
En wat mij betreft het liefst zo nel mogelijk.
De arts liet ond de beelden van de MRI zien en vertelde dat ze eigenlijk wat meer hadden kunnen zien er op. Ja de voorstadiumcellen lichtten op maar zijn het dan ook de meest kwaadaardige cellen of zit er minder kwaadaardigs bij? Is alleen het verwijderen van de borst voldoende of moet er voor of na behandeld worden met chemo?
Ze stelden dus nog weer een biopsie voor in een ander gedeelte van de borst om te kijken wat daar allemaal zat.
En toen riep ik uit; en dan weer wachten, weer onzekerheid....ik vind dat heel lastig.
Toen kwam er een heel gesprek op gang, Marianke stelde goede vragen en Dick ook.
Er is dus nu afgesproken dat het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis in het overleg wordt betrokken en daar krijg ik as donderdag ook al gelijk uitslag van. En op vrijdag een gesprek ivm de eventuele reconstructies van de borst.
Een eventuele biopsie van de borst die er toch af moet is voorlopig van de baan.... eerst overleg afwachten.
Weer afwachten...…
Maar één ding is zeker; ik heb een heel lief maatje die me midden in de nacht oppept en de arm om me heen legt, eentje die voor me door het vuur gaat.
I love You xxxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten