controle en blijdschap

OP woensdag heb ik het eerste rondje weer gelopen. Het was zo'n mooi weer buiten en ik wilde mijn beenspieren weer wat trainen want daar zit toch echt wat "pap" in.
Heerlijk  om je neus weer buiten de deur te steken en even een andere omgeving te zien.
Bij thuiskomst ook wel weer gelijk weer rustig in de stoel bijkomen.
Maar het gaat de goede kant weer op.

Die middag naar de verpleegkundige van de plastisch chirurg om de wond te laten checken.
Bovendien "lekte" 1 drain niet meer of weinig ( minder dan 20ml over 24 uur) en kijken of die er uit kon.
Fijn om deskundige mensen weer te laten kijken naar hoe het er uit ziet!
Dr Hofstede werd erbij gehaald en idd 1 drain mocht er uit. de andere lekte nog teveel dus daar moet ik nog even mee lopen.
Hij was verder tevreden over de genezing. Er is één plekje aan de tepel waar we heel voorzichtig mee moeten zijn maar hij verwachtte dat het goed zal gaan.
En hij waarschuwde me om echt 6 tot 8 weken herstel te rekenen.  Sowieso het herstel van de pittige operatie maar ook geestelijk want we hebben in korte tijd veel meegemaakt.
Bovendien mag de linker arm 6 weken niet hoger dan schouderhoogte en mag niet belast worden.
Nou die arm beweeg ik sowieso niet zoveel want dat doet pijn.

Maar we gingen weer gerustgesteld naar huis.
Op weg naar de volgende hobbel de volgende dag....de uitslag van de patholoog!

Donderdag 15 november bleef ik haken achter de draad van de drain......auw dat deed zeer maar gelukkig zat alles er nog in.
De thuiszorg heeft het verzorgd en er naar gekeken maar alles was goed.
Zo lastig om met een tas met daarin de drain te lopen. Elke keer weer oppassen hoe je het neer zet en of het nog vacuüm is.

En dan lekker een visje van de markt eten, even rusten en dan op weg samen met Marianke en Dick naar het ziekenhuis.
Ik had de hele dag 2 engeltjes en een wensboompje in mijn zak als een soort van gelukpoppetjes.
Het heeft geholpen....

We hadden deze dag dr. Brinks als vervanger voor dr. Kuizinga.  Ze ging gelijk van start en zei; ik ben zo blij dat ik u het goede nieuws mag vertellen.....

U hoeft geen nabehandeling. Wow...hoorde ik dat goed?
We keken elkaar aan in ongeloof....
Ze vertelde verder dat de patholoog had 2 tumoren gevonden; één van 2,5 mm en één van 6.7mm.
En van de voorlopers hebben ze 65 mm gevonden. Dat was veel!
En de poortwachter was helemaal schoon!
Maar het is zover weggehaald dat er geen nabehandeling nodig is.

We werden allemaal emotioneel....

Ze zei verder; u bent langs het randje gegaan!
Oh wat was ik blij dat ik doorgezet heb met het naar de dokter gaan.
Ik ben er op tijd bij geweest!
Oef...…

We wisten niet goed hoe we dit moesten verwerken....dit hadden we stiekem gehoopt maar gauw weggedrukt want we moesten ernstig rekening houden met chemo!
Wel blijf ik onder regelmatige controle en moet ik met regelmaat een mammografie laten maken van de andere borst. De borst die gereconstrueerd is wordt dan handmatig onderzocht.
Maar het zal me allemaal "worst" wezen.....
Ik mag herstellen en dan is het klaar! Yippeeeeee…….

In de hal hebben we elkaar nog weer omhelst heel  geëmotioneerd en andere mensen keken in verwondering toe. Het waren vreugde tranen....

In de auto bij Marianke heb ik de meiden gebeld....wow wat is dat een ander en blij bericht om dit te vertellen.....ik ben zo blij dat ik niet weet  soms wat ik zeggen moet!
Bij thuiskomst had Dick al even gebak gehaald en die hebben we heerlijk met z'n drieën opgegeten.
Nog steeds ongeloof en nog steeds elkaar aankijkend en vragen of het echt waar is.

Marianke ging weer naar huis en Dick en ik bleven achter...in wat voor een rollercoaster zijn we terecht gekomen? We moeten blij zijn maar het moet nog echt even landen.
We zitten doodmoe van alle emoties op de bank te hangen en ondertussen strooien we het goede bericht wel de wereld in natuurlijk.
Ik heb het werk gebeld om het goede bericht door te geven en het klinkt me echt raar in de oren om mezelf te horen  vertellen dat ik geen nabehandeling hoef.
We zijn echt wel blij maar deze emoties zijn soms even teveel en moeten even een plek krijgen.
"s Avonds ook weer even tranen bij me....ik heb alles dus niet voor niets doorstaan.
Op tijd zijn we die avond in ons bed gedoken en gelukkig ging het slapen goed.

De volgende ochtend werd ik wel weer wakker met een heel blij gevoel.
Ik ben er nog niet want herstel is echt nog nodig maar het is zoals iemand van mijn werk mij een berichtje stuurde; we gaan echt zo meteen een feestmaand in!