12-11-2019
Wat een tijd hebben we achter de rug.
In de vorige blog vertelde ik al dat mijn moeder achteruit ging en dat ging ze ook.
Maar nog altijd goed bij en ze wist wat er allemaal gebeurde.
3 weken geleden kwam er echter ( toch nog onverwacht) een einde aan haar leven.
De dag ervoor nog met haar naar het ziekenhuis geweest om vocht te laten aftappen uit haar buik.
Samen met Inge hebben we daar een middag gezeten en mijn moeder onderging het dapper maar nog steeds wist ze heel goed wat er gebeurde. Ze had een dikke buik gekregen van al dat vocht dus we hoopten dat ze er wat verlichting door zou krijgen.
De dag erna was alles anders.....Ik werd opgebeld op mijn werk dat de zorg mijn moeder had gevonden naast bed. Buiten kennis maar nog wel in leven.
En toen gingen we de rollercoaster in.... nadat we nog naar het ziekenhuis zijn geweest moesten we afscheid van haar nemen.
We hebben er vrede mee....ze had zelf al aangegeven dat het van haar niet meer hoefde en ze liever ook niet naar een hospice wilde.
Dit is haar bespaard gebleven.
We hebben een mooi afscheid gehad en kijken daar met liefde op terug.
Zo had ze het graag gewild....zo is het ook geweest.
Veel familie van veraf en dichtbij, veel mensen uit Aalten, veel kaarten gehad zowel privé als voor de hele familie.
Wow.....wat is dat fijn als mensen met je meeleven!
En dan komt het regelwerk.....het huisje moet leeg, haar laatste wil ( testament) nageleefd worden.
Het uitzoeken van alle papieren, laatjes, kasten etc. dat is nog een hele klus maar samen met de 2 andere zussen lukt het goed!
We zijn sowieso dichter bij elkaar gekomen door dit hele proces met mijn moeder.
Over het graf heen heeft ze dat toch maar weer bereikt!
In dit hele geweld heb ik ook de oproep gekregen voor de eerste jaarlijkse grote controle.
Ik schuif het voor me uit....nog te druk met andere zaken.
Maar ondertussen vind ik het wel spannend!
Begin december is de controle.....
Nu eerst weer aan mezelf werken...door alle emoties en het drukke regelwerk is mijn energie nog lang niet op pijl. Het was voor het overlijden al niet geweldig maar nu helemaal wat weg.
Door slaapmedicatie gaat het nu weer wat beter en is er ook weer wat meer energie.
het is de kunst om die goed te verdelen......
Nu verder met het leven maar wel met het besef dat nummer 2 uit ons gezin is overleden aan de gevolgen van kanker.
Hoe oneerlijk kan het zijn.....
Ik zelf blijf goede moed houden al is het soms niet makkelijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten